Tentamens zijn zwaar. Dat kan op z'n minst gezegd worden, geloof ik. Deze ochtend vroeg was het weer zover. Ik dacht dat ik te laat ging zijn (m'n bus stond een halfuur aan te schuiven voor een verkeerslicht)... Maar goed, ik heb het overleefd.

 

Nu zie ik alles in het dubbel, laat ik alles letterlijk vallen en loop ik overal tegenaan. "Dat is de ontlading", zei mijn moeder. Dat mag dan wel zo zijn, maar er zijn leukere dingen dat met je verwarde kop pardoes tegen een deur lopen... Ik moest er eerst heel hard om lachen: nu loop ik nog tegen een deur! Maar nu vind ik het helemaal niet grappig meer. Ik zou niet tegen deuren hoeven te lopen na een zware tentamenochtend. Waar zit ik toch met m'n hoofd? Ik studeer weer te veel. Ik doe weer te veel. Zoveel dat ik het niet op tijd merk dat het te veel is.

 

"Waarom studeert u dan neerlandistiek, juffrouw, als het u zo zwaar valt?"

"Omdat ik wil overleven, meneer."

 

 

Ik heb energie: pakken energie, hopen energie! Zoveel energie dat ik er gek van word. En toch durf ik niet naar buiten, de wereld in, energie uitstralen. 

Studeren dan maar... Veel studeren, want veel werk. Misschien heb ik nog energie genoeg om dat werk even uit te stellen. Naar morgen, of zo.

 

Wedden dat ik in de namiddag weer uitgeput lig te slapen?

Maar, wat ik me herinner, is deel van mij. Mijn herinneringen vormen mijn landschap.

 

- The Bell Jar, Sylvia Plath -